
Kukułka FuchsaDactylorhiza fuchsii
Najliczniejszy storczyk doliny — prawdopodobnie największa populacja na Dolnym Śląsku.

Buczyny na wapiennych zboczach, źródliska i wywierzyska krasowe, storczyki, nietoperze i rośliny znane w Sudetach niemal wyłącznie stąd.
Dolina Kleśnicy była do niedawna jedną z najlepiej zachowanych dolin w Sudetach — z niemal naturalnymi zbiorowiskami roślinnymi, zwłaszcza buczynami oraz roślinnością nadpotokową i naskalną, silnie związaną z budową geologiczną terenu, przede wszystkim ze skałami wapiennymi.
Rosną tu m.in. żyzne buczyny sudeckie, a wielką osobliwością flory wapieniolubnej jest dość liczne występowanie nieznanej poza tym w Sudetach trawy seslerii tatrzańskiej oraz rzadkiej tu irgi zwyczajnej.

Cała okolica leży w granicach Śnieżnickiego Parku Krajobrazowego oraz obszaru Natura 2000 „Góry Bialskie i Grupa Śnieżnika". W 2023 roku ochronę rezerwatową znacząco rozszerzono.
Sercem obszaru jest rezerwat „Jaskinia Niedźwiedzia". Na mocy zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z grudnia 2022 r., 2 stycznia 2023 r. włączono do niego dwa nowe fragmenty: dawny kamieniołom marmuru Kletno I (eksploatowany w latach 1865–1993, ok. 8 ha) oraz dolinę Kleśnicy powyżej rezerwatu wraz z otaczającym lasem — łącznie ok. 233 ha, z ponad 130 ha otuliny.
To jeden z niewielu pozytywnych przykładów, gdzie ochrona przyrody okazała się ważniejsza od wydobycia cennego marmuru. Dziś teren podlega jednej z najwyższych form ochrony w Polsce.
Stoki doliny porasta żyzna buczyna sudecka (Dentario enneaphylli-Fagetum) — drzewostan buduje głównie buk zwyczajny, z domieszką jawora i świerka.
W runie pojawia się bogata flora wiosenna: przylaszczka pospolita, kopytnik, zawilec gajowy, czerniec gronkowy i marzanka wonna. Wśród gatunków rzadkich lub chronionych rosną tu lilia złotogłów, gnieźnik leśny, kruszczyk szerokolistny, zerwa kłosowa i wawrzynek wilczełyko.
Buczyna stanowi fragment większego kompleksu, którego najcenniejsze płaty chronione są w sąsiadującym rezerwacie; wyżej, na wapiennych zboczach, przechodzi ona stopniowo w zbiorowiska naskalne i murawy.
Dawny kamieniołom marmuru — eksploatowany od 1865 r. do 1993 r. — stał się dziś jedną z najważniejszych ostoi siedlisk nieleśnych w regionie.
W rozległej, dwukondygnacyjnej niecce obserwować można kolejne etapy naturalnej sukcesji — od roślinności pionierskiej po murawy kserotermiczne, młaki torfowiskowe i zbiorowiska naskalne. Na wapiennych ścianach rosną storczyki (listera jajowata, storczyk Fuchsa, podkolan biały), zanokcica północna i paprotka zwyczajna, a w podmokłych nieckach — rzadkie górskie młaki niskoturzycowe.
Prawdziwym symbolem miejsca jest kukułka Fuchsa — dolina Kleśnicy kryje prawdopodobnie największą dolnośląską populację tego storczyka, liczącą w dobrych latach wiele tysięcy osobników.
Rozpuszczalne w wodzie marmury sprawiają, że dolina Kleśnicy to jeden z najlepiej wykształconych obszarów krasowych tej części Sudetów.
Kleśnica (ok. 9 km) bierze początek na północnym stoku Śnieżnika na wysokości ok. 1260 m, w stromej dolince zwanej Gęsią Gardzielą. Zasilają ją górskie potoki spływające ze stoków Żmijowca: Dziki Potok, Sądejowy Potok i Malinowy Potok, wzdłuż których rozwijają się cenne źródliska wapienne i górskie ziołorośla.
Woda drąży w miękkim wapieniu podziemne korytarze i wraca na powierzchnię w postaci wywierzysk — przy dużych opadach tryskających niewielkimi fontannami. W innych miejscach potoki znikają pod ziemią jako ponory (głównie na stokach Płoski). Ze szczelin łączących się z jaskiniami wypływa wilgotne, chłodne powietrze o stałej temperaturze +5 °C — w upały widoczne jako para buchająca spod ziemi.
Poza słynną Jaskinią Niedźwiedzią dolina kryje kilka mniejszych, mniej znanych jaskiń — i wyjątkowe życie przystosowane do ciemności.
Odkryta m.in. przez Jakuba Sądeja. Za wlotem mała komora, dalej pionowe szczeliny sięgające 21 m w dół — być może część systemu Jaskini Niedźwiedziej. Dziś zamknięta ze względu na niestabilne ściany.
Wciąż eksplorowana, z „Studnią Konkubiny" (10 m). Ważne zimowisko i miejsce rojenia nietoperzy — stwierdzono tu rzadkie nocki orzęsione i Bechsteina.
Tuż obok wyjścia z Jaskini Niedźwiedziej, w marmurowej wkładce. Druga salka ma bogatą szatę naciekową — stalaktyty, stalagmity i szkliwo kalcytowe.
Na zboczu kamieniołomu Kletno II; kanał źródlany dla wód spływających zachodnimi stokami doliny.
Wśród reliktów i endemitów podziemi są organizmy wyłącznie jaskiniowe — troglobionty (jak studniczek) — oraz troglofile, które w jaskiniach przechodzą cykl rozwojowy, ale bytują też na powierzchni; należy do nich m.in. motyl szczerbówka kseni. Troglobionty to doskonałe bioindykatory stanu wód podziemnych — czulsze niż metody fizyko-chemiczne — a niektóre gatunki uczestniczą w oczyszczaniu wód z bakterii i zanieczyszczeń.
Jaskinie są też miejscem okresowego pobytu trogloksenów — gatunków powierzchniowych, jak bezskrzydły owad skoczogonek Tetradontophora bielanensis, pająki, muchówki i chruściki — oraz najczęściej obserwowanych w podziemiach ssaków: nietoperzy.
Jaskinia Niedźwiedzia to największe zimowisko nietoperzy na Ziemi Kłodzkiej. W styczniu 2026 r. naliczono w niej 1362 osobników (rok wcześniej ponad 1900) z 10 gatunków — to największe znane w Polsce zimowisko niezwykle rzadkiego nocka orzęsionego, jedno z największych w kraju nocka Brandta i nocka wąsatka oraz największe na Dolnym Śląsku gacka brunatnego. Sporo nietoperzy hibernuje także w sztolniach dawnej kopalni „Kopaliny".
Wapienne podłoże i wilgotny klimat sprawiają, że w dolinie rosną rośliny znane w Sudetach niekiedy wyłącznie stąd.

Najliczniejszy storczyk doliny — prawdopodobnie największa populacja na Dolnym Śląsku.

Efektowna, chroniona bylina cienistych buczyn.

Silnie trujący, górski gatunek wilgotnych ziołorośli nad potokami.

Górska bylina cienistych, wilgotnych lasów o pachnących kwiatach.

Chrząszcz o piżmowym zapachu, związany z wierzbami nad wodą.

Dziesięć gatunków zimuje w jaskini i sztolniach — m.in. nocek orzęsiony.
Do największych osobliwości flory należą też: ostróżka wyniosła (Delphinium elatum) — dziś potwierdzona na Dolnym Śląsku niemal wyłącznie z doliny Kleśnicy — sesleria tatrzańska, nieznana poza tym w Sudetach, zdrojek błyszczący mniejszy, rzeżucha gorzka Opiza oraz fiołek dwukwiatowy, znany na Ziemi Kłodzkiej z zaledwie kilku miejsc.
Ścieżka edukacyjno-przyrodnicza o długości 2,75 km, w formie pętli, ze startem przy kamieniołomie Kletno I. Osiem przystanków opowiada o krasie doliny.
Ścieżka jest krajobrazowo bardzo ciekawa, ale jej przebieg bywa mylący — w terenie oznakowanie nie zawsze jest wyraźne (zwłaszcza powyżej przystanku II, gdzie trzeba minąć ogrodzenie przy wyjściu z jaskini). Drewniany mostek na trasie uległ zniszczeniu w 2020 r. i przejście suchą stopą na tym odcinku bywa niemożliwe.
Poruszaj się po wyznaczonych ścieżkach — wiele rzadkich roślin rośnie tuż przy drogach i łatwo je nieświadomie zadeptać. Nie zrywaj kwiatów (storczyki, lilie i inne gatunki są chronione), zimą uszanuj spokój hibernujących nietoperzy. Największym zagrożeniem dla tutejszej przyrody bywa dziś nie człowiek, lecz naturalna sukcesja lasu oraz osuszanie źródlisk — tym cenniejsze jest zachowanie doliny w spokoju.
Potoki, kaskady, skały i widoki doliny Kleśnicy. Kliknij, aby powiększyć.